Tengrise

English

Bozkırda, üzeri tamgalarla kaplı yüksek bir dikili taş

Tengrise'ın dünyası

Bengü İl'in Hikâyesi

Tengrise'ın geçtiği dünyanın adı Bengü İl'dir. Bu, o dünyanın Bengü Taş'a kazınmış hikâyesidir: bir başkentin nasıl düştüğü, Kut'un nasıl kaybolduğu ve neden yeniden aranması gerektiği.

Kut alınır. Kut korunur. Ve Kut sınanır.Bengü Taş

PrologTaş Konuşuyor

Büyük Yok Oluş'un üzerinden yüzyıllar geçmişti. Eski dünyanın şehirleri toprağın altında kalmış, yolları otlara gömülmüştü. Bir zamanlar bütün bozkıra hükmettiği söylenen büyük Kağanlık, artık ocak başında çocuklara anlatılan bir masaldan ibaretti.

İnsanlar yeniden çoğalmıştı, ama hiçbir halk tek bir hükümdarın buyruğunda değildi. Her yurdun başında başka bir bey vardı, her şehir kendi ordusunu besliyordu. Aynı soydan iki bey dost da olabilirdi, can düşmanı da. Eski dünyanın kalbinin nerede attığını ise artık kimse bilmiyordu.

Ta ki kuzey dağlarında o büyük fırtına kopana dek.

Günlerce süren yağmurun ardından bir dağın yamacı çöktü ve yüzyıllardır kapalı kalmış bir mağaranın ağzı açığa çıktı. Dağ eteklerinde sürü otlatan çobanlar içeri girdiklerinde ne bir mezar buldular ne de terk edilmiş bir sığınak. Kayaların arasında devasa bir taş anıt yükseliyordu. Yüzeyini, artık yalnızca birkaç bilginin okuyabildiği kadim işaretler kaplıyordu; aralarında tek bir tamga tekrar tekrar işlenmişti: Kut Tahtı'nın tamgası.

Haber çevredeki obalara yayıldı. Bilginler geldi, kamlar geldi, eski yazıyı bilenler çağrıldı. Günler süren uğraşın sonunda ilk satırlar çözüldü. Anıtın adı kendi üzerinde yazılıydı: Bengü Taş.

Taş, yüzyıllardır masal sanılan bir şehrin gerçekten var olduğunu söylüyordu: dünyanın ortasındaki kadim başkent Bengü Ordu'yu ve onun kalbinde hâlâ ayakta durduğu söylenen Kut Sarayı'nı. Son satırlarında ise bir kehanet vardı:

Kut yok olmadı; karanlığın elinde bekliyor.
Demir Mühür Kapılarını aşan, kutsal ocakları uyandıran,
Kara Ordu'yu yaran ve Bengü Ordu'nun kalbindeki Kut Sarayı'nı alan
yeniden Kut taşıyacaktır.
Fakat tahta oturmak yetmez.
Kut alınır. Kut korunur. Ve Kut sınanır.

Haber kervanlarla dünyanın dört bir yanına ulaştı: Hun şehirlerine, Göktürk obalarına, Selçuklu kalelerine. Binlerce bey aynı hikâyeyi dinledi, binlerce şehir aynı soruyu sormaya başladı: Bengü Ordu gerçekten bulunabilir miydi? Bulunursa, Kut Tahtı'na kim oturacaktı?

IGöğün Verdiği Kudret

Bengü Taş'ın satırları çözüldükçe Büyük Yok Oluş'tan önceki dünya da gün yüzüne çıktı.

Yüzyıllar önce dünyanın ortasında Bengü Ordu yükselirdi; bütün yollar ona çıkardı. Şehrin kalbinde Kut Sarayı, sarayın en iç bölümünde de Kut Tahtı dururdu.

Eski inanışa göre bir Kağan'ın yönetme gücü ne yalnız ordusundan gelirdi ne de soyundan. Gök, yönetme kudretini onu taşıyabilecek olana verirdi. Bu kudretin adı Kut'tu.

Kut güçlü oldukça dünyanın görünmeyen düzeni de ayakta kalırdı. Yer-Su Ocakları bereket verir, iyeler kutsal yerleri korurdu. Demir Mühür Kapıları yolları güvende, karanlık âlemi uzakta tutardı. İnsanların dünyasıyla karanlık âlemler arasındaki kadim mühürler sağlam dururdu.

Bu düzeni koruyan son hükümdarın adı unutuldu. Tarih onu yalnızca Son Kağan diye andı.

Bengü Taş'ın satırlarından: Kut Tahtı
Bengü Taş'ın satırlarından: Kut Tahtı

IISon Kağan

Son Kağan ömrünün son yıllarında ağır bir hastalığa yakalandı. Hastalığı önce gizlendi; ama zamanla orduların başına geçemez, seferlere çıkamaz, kurultayları yönetemez oldu.

Kağan'ın zayıfladığı duyuldukça büyük beyler, henüz boşalmamış bir taht için hazırlanmaya başladı. Gizli ittifaklar kuruldu, eski dostluklar bozuldu, kimse kimseye güvenmez oldu. Bazı şehirler Kağan'ın buyruklarını tanımamaya başladı; ordular başkentin çevresinde toplandı. Son Kağan henüz ölmemişti, ama onun tahtı için savaş çoktan başlamıştı.

Kimsenin görmediği asıl tehlike ise başkaydı: Kağan zayıfladıkça Kut'un dünyayla bağı da zayıflıyordu.

IIIMühürler Çatlıyor

Eski kamlar, dünyanın yalnızca insanların gördüğü topraklardan ibaret olmadığını anlatırdı. İnsanların dünyasıyla karanlık âlemler arasında kadim mühürler vardı: kimi dağların altında, kimi kutsal mağaralarda, kimi Yer-Su Ocaklarında, kimi Demir Mühür Kapılarında. En güçlüsü ise Bengü Ordu'nun altında yatıyordu.

Kut zayıfladıkça İye Mabetlerinin ateşleri birer birer söndü ve mühürler çatlamaya başladı. Hayvanlar huzursuzlandı, dağlarda yarıklar açıldı, eski savaş alanlarında geceleri gölgeler dolaşır oldu. Sonunda ilk Kara İnler açıldı ve yeraltından yaratıklar tırmanıp çıktı.

Eski destanların yaratıkları yeniden dünyada görüldü. Dağ geçitlerinde Tepegözler belirdi, sisli vadilerde Albastılar dolaştı. Karabasanlar geceleri insanların peşine düştü, İtbarak sürüleri bozkıra yayıldı. Yeraltı yarıklarının çevresinde Dağ Devleri dolanmaya başladı. Mühürsüz kalan geçitlerden de Gölge Alpleri geçti: ölmüş savaşçıların karanlıkla bozulmuş yankıları.

Hepsi tek bir şeyin habercisiydi: En büyük mühür kırılmak üzereydi.

Bengü Taş'ın satırlarından: Kara İnler Temizleniyor
Bengü Taş'ın satırlarından: Kara İnler Temizleniyor

IVYilbegen

Son mühür kırıldığında dünya günlerce sarsıldı. Dağların arasında devasa bir yarık açıldı ve eski destanların en korkunç varlıklarından biri yeniden gün ışığına çıktı: Yilbegen.

Çok başlı. Doymak bilmeyen. Adı kaos ve yıkımla birlikte anılan kadim bir yaratık.

Yilbegen uyanınca dağınık yaratıklar onun iradesi altında birleşti. Tepegözler, Gölge Alpleri, devler, yeraltının yaratıkları ve karanlık ruhlar tek bir güç oldu. Bu güce Kara Ordu dendi.

Kara Ordu'nun işareti, mor ve kızıl üstünde kapkara bir at kılı tuğdur. Bugün bile sahipsiz kalmış her yerin üstünde o tuğ dalgalanır.

Bengü Taş'ın satırlarından: Karanlığa Karşı
Bengü Taş'ın satırlarından: Karanlığa Karşı

VBüyük Yok Oluş

İnsanların Yilbegen'e karşı birleşmesi gerekiyordu. Ama taht savaşlarından sonra kimse kimseye güvenmiyordu. Ulu İye Mabetleri beyleri çağırdı; beyler bir araya gelemedi. Bir şehir yaratıklarla savaşırken komşusu onun düşmesini bekledi. Ordular birbirini çoktan tüketmişti.

Kara Ordu ilerledi. Yerleşimler yandı, ocaklar sustu, Demir Mühür Kapıları paramparça oldu. Sonunda Yilbegen, Bengü Ordu'nun önüne dayandı.

Bengü Taş'ın satırlarından: Yaklaşan Tehdit
Bengü Taş'ın satırlarından: Yaklaşan Tehdit

Büyük savaş günlerce sürdü. Tepegözler surları dövdü, Gölge Alpleri geceleri duvarlara tırmandı, yeraltından durmadan yeni yaratık sürüleri geldi. Kuşatmanın ortasında Son Kağan uzun hastalığına yenik düştü. Kut Tahtı sahipsiz kaldı.

Bengü Ordu düştü. Yilbegen'in Kara Ordusu Kut Sarayı'nı ele geçirdi ve eski dünya sona erdi.

Bu felakete Büyük Yok Oluş dendi.

VIKüllerden Sonra

İnsanlık büsbütün yok olmadı. Sağ kalanlar dünyanın dört bir yanına dağıldı. Bilgi kayboldu, Bengü Ordu'nun yeri unutuldu. Yine de ocaklar yeniden tüttü: yeni obalar kuruldu, yeni şehirler yükseldi, yeni beyler çıktı. Ama eski düzen bir daha kurulamadı.

Yüzyıllar içinde üç büyük gelenek yeniden boy verdi.

Bengü Taş'ın satırlarından: İlk Ocaklar
Bengü Taş'ın satırlarından: İlk Ocaklar

VIIÜç Medeniyet

Bengü İl'in beyleri üç köklü gelenekten gelir. Her biri, Büyük Yok Oluş'tan sonra yeniden ayağa kalkmanın kendi yolunu bulmuştur.

Göktürkler

GöktürklerBozkır Kalkanı

Göktürk soyundan ve kültüründen gelen boylar, yüksek dağlarla uçsuz bucaksız bozkırların arasında yeni yurtlar kurdu. Göktürkler dengenin halkıdır: Hunlar kadar atak, Selçuklular kadar ağır değildir. Düşmanı gözler, düzenini değiştirir, doğru birliği doğru yere gönderir. Onlara göre her savaşın bir cevabı vardır.

Oyunda: doğru karşıtlıkla daha çok hasar, daha hızlı yürüyüş, sığınakta daha çok korunan kaynak.

İlk yol arkadaşı: Kökbörü, Gök Kurdun Binicisi.

Hunlar

HunlarBozkır Fırtınası

Hun geleneğini sürdüren obalar kendi şehirlerini kurdu. Hunlar bozkırın en hızlı, en atak halkıdır; atlı okçuları dörtnala giderken dönüp geriye ok atar. Savaşın yerini ve zamanını Hun seçer: açık arazide, baskında, kaçanın peşinde üstlerine yoktur. Uzun kuşatmalar ve sur ardında beklemek ise sabırlarını sınar.

Oyunda: daha çok yağma yükü ve daha hızlı yürüyüş; buna karşılık şehir kuşatmasında ve şehir savunmasında daha zayıf.

İlk yol arkadaşı: Aykız, Fırtınanın Kızı.

Selçuklular

SelçuklularSelçuklu Nizamı

Selçuklu geleneğini taşıyan topluluklar güney yollarında yeni kaleler ve ticaret şehirleri yükseltti. Selçukluların gücü tek tek askerlerinden değil, nizamlarından gelir: güçlü bir ekonomi, kalabalık bir nüfus, sağlam surlar. Kaybettikleri askerin yerine yenisini koyar, topraklarını çok zor bırakırlar. Savaş uzadıkça daha tehlikeli olurlar.

Oyunda: şehir savunmasında daha az hasar, daha güçlü garnizon, daha geniş revir.

İlk yol arkadaşı: Korhan, Aslan Kalkanlı.

VIIIBey

Bengü İl'de bir Hun beyi bütün Hunların hükümdarı değildir; Hun geleneğinden gelen binlerce şehir başından yalnızca biridir. Göktürk beyi bütün Göktürklerin, Selçuklu beyi de bütün Selçukluların başı değildir.

Sen de onlardan birisin: kendi şehrini kuran, kimsenin buyruğunda olmayan bir Bey.

Aynı medeniyetten iki Bey birbirine kılıç çekebilir. Farklı medeniyetlerden iki Bey aynı ittifakta, aynı Toy'da buluşabilir. Medeniyet senin kökenindir, şehir kendi gücün, ittifak siyasi birliğin. Hepsinin üstünde tek bir makam vardır ve o makam yalnızca Kut'u kazanana aittir: Kağanlık.

Yolculuğun tek bir ocakla başlar. Ana Yurdunu kurar, ona obalar bağlarsın. Şehrin hazır olduğunda Bengü Taş'ın bir kopyasını dikersin. Taşın yirmi bir satırı, İl'deki bütün Beylerin emeğiyle birer birer çözülür ve çözülen her satır dünyanın bir parçasını daha açar.

IXBengü Ordu'ya Giden Yol

Büyük Yok Oluş yalnızca şehirleri ve orduları yıkmadı; bilgiyi de paramparça etti. Tarımın, demirciliğin, kuşatmanın ve büyük orduları yürütmenin yolları unutuldu. Bu yüzden her Bey şehrinde bir Bilgelik Ocağı kurar. Orada yapılan araştırma yeni bir şey icat etmek değil, kaybolanı yeniden bulmaktır. Buna Yitik Bilgiler denir.

Hiçbir şehir eski dünyanın bütün bilgisini tek başına koruyamadı. Bir yerde demircilik yaşadı, bir başka yerde at yetiştirmek, bir başkasında eski savaş düzenleri. Beyler yeniden büyük ittifaklar kurmaya başlayınca eski bir gelenek de geri döndü: Toy. Toy yalnızca beylerin konuştuğu bir meclis değildir; şehirlerin bilgisini, ustalarını ve savaş tecrübesini birleştirdiği ortak akıldır. Toy'a sunulan bilgi artık tek bir şehrin değil, bütün ittifakındır. Bunlara Toy Öğretileri denir.

Büyük Yok Oluş'ta tarihin en büyük savaşçıları da öldü. Ama kamlara göre büyük bir insanın dünyada bıraktığı iz büsbütün silinmez: Adı anıldıkça cesareti ve savaş bilgisi görünmeyen âlemde yankılanmayı sürdürür. Kam Otağı'nda kutsal ateş yakılır, davullar çalar, tamgalar çizilir ve bu yankılar geri çağrılır. Bunlara Ruh Yankısı denir. Bir Ruh Yankısı tek bir bedene bağlı olmadığından, aynı yiğidin yankısı birçok şehirde birden bulunabilir.

Bengü Taş'ın satırlarından: Mabetler Uyanıyor
Bengü Taş'ın satırlarından: Mabetler Uyanıyor

Yol boyunca şehrin beş çağdan geçer: Küllerden Uyanış, Ocakların Uyanışı, Demir ve Tamga, Büyük Seferler ve Kut Çağı. Her çağ, insanlığın Büyük Yok Oluş'ta yitirdiği medeniyetin bir parçasını daha geri kazanmasıdır.

Dünya ise hâlâ yaralıdır. Toprağın her yanında yaratıkların yuvaları, Kara İnler vardır; temizlenen her in o yöredeki karanlığı hafifletir, ama mühürler tam iyileşmediği için yenileri açılabilir. Dağların, ırmakların ve bozkırların kadim ruhları Yer-Su Ocaklarında, İye Mabetlerinde ve Ulu İye Mabetlerinde hâlâ yaşar; bir kutsal yeri tutan ittifak o yerin ruhuyla bağ kurar ve onun kutsamasını alır. Bengü İl'in büyük bölgelerini ise Demir Mühür Kapıları ayırır. Bir zamanlar Kağanlık ordularının koruduğu bu geçitler, Büyük Yok Oluş'tan beri yaratıkların elindedir. Her kapı bir öncekinden güçlüdür, çünkü Bengü Ordu'ya yaklaştıkça Yilbegen'in gölgesi koyulaşır.

Bengü Taş'ın satırlarından: Kapılar Aşılıyor
Bengü Taş'ın satırlarından: Kapılar Aşılıyor

XKut Sarayı

Bengü Taş'ın yirminci satırı da çözüldüğünde dünyanın ortasına giden yol açılır ve Beyler, yüzyıllardır kayıp olan Bengü Ordu'yu ilk kez görür.

Şehir hâlâ ayaktadır, ama yüzyıllardır Kara Ordu'nun elindedir. Surlarında karanlığın işaretleri vardır. Kapılarını Tepegözler bekler, iç surlarında Gölge Alpleri nöbet tutar. Ve şehrin tam ortasında Kut Sarayı yükselir.

Bengü Ordu'nun önünde, altın kubbeli sarayın gölgesinde süren savaş

Saray hiçbir Bey'e ait değildir; onu Yilbegen'in Kara Ordusu korur. Sarayı almak isteyen ittifaklar yalnız birbirleriyle değil, Kara Ordu'yla da savaşmak zorundadır. Sarayın muhafızları tek bir saldırıyla düşmez; ittifaklar onları dalga dalga, kuşata kuşata yıpratır.

Bu kavgaya Taht Kavgası denir. Sonunda sarayı elinde tutan ittifakın başı, Bengü İl'in yüzyıllardır görmediği bir şeye tanık olur: Kut Tahtı yeniden bir insana geçer. O Bey Kut'u kazanır ve bütün dünyaya Kağan olarak ilan edilir.

Ama sezon henüz bitmemiştir: Kut Sınaması başlar. Kağan ve ittifakı sarayı on beş gün boyunca kesintisiz korumak zorundadır; bu sürede başka ittifaklar Bengü Ordu'ya saldırabilir. Saray el değiştirirse eski Kağan Kut'u kaybeder, yeni ittifakın başı Kağan olur ve on beş gün baştan başlar. Tahta oturmak kolay olabilir; Kut'un gerçek sahibi olmak için onu korumak gerekir.

XIYilbegen'in Dönüşü

Bir Kağan, Kut Sarayı'nı on beş gün kesintisiz tutmayı başarırsa bütün dünyada aynı alametler görülür. Gök kararır, hayvanlar huzursuzlanır, İye Mabetlerindeki ateşler titrer, kamlar aynı rüyayı görür. Yeraltındaki yarıklar açılır, Kara İnlerden yaratık sürüleri dökülür. Çünkü Bengü Taş'ın kehaneti gerçekleşmektedir:

Tahtı on beş gün koruyan,
Kut'un gerçek sınavını görecektir.
Karanlık yeniden gelecektir.
Yilbegen tahtını geri isteyecektir.

Yer sarsılır ve Yilbegen'in Kara Ordusu Bengü Ordu'yu kuşatır. Sarayın çevresinde dört Kara Ordu Buyrukçusu nöbete durur, Kara Ordu'nun öncüleri dokuz bölgede yolları keser. Buyrukçular düştüğünde Yilbegen yeraltından kendisi çıkar. O ana dek düşürülen her öncü onu biraz daha zayıflatır.

Bu sıradan bir savaş değildir; Büyük Yok Oluş'un tekrarıdır. Yüzyıllar önce beyler birleşemediği için dünya kaybedildi. Şimdi yeni dünyanın Beyleri o hikâyenin sonunu değiştirmek zorundadır, çünkü Yilbegen'e karşı hiçbir Bey tek başına duramaz. Beş çağ boyunca büyütülen şehirler, yeniden bulunan Yitik Bilgiler, Toy'da öğrenilen öğretiler, çağrılan Ruh Yankıları, ele geçirilen mabetler, aşılan kapılar: Hepsi bu son savunma içindir.

Kağan düşerse

Yilbegen sarayın savunmasını kırarsa sezon bitmez. Kağan Kut'u kaybeder, Kut Sarayı yeniden Kara Ordu'nun eline geçer ve Bengü Ordu tekrar karanlığa gömülür. Beyler yeniden güç toplar, Kara Ordu bir kez daha yenilir, saray geri alınır ve yeni Kağan için yeni bir Kut Sınaması başlar. Her yenilgiden sonra Yilbegen biraz daha zayıf döner, ama asla vazgeçmez. Bengü İl'de sezon, zaman dolduğu için değil, zafer kazanıldığı için biter.

Yilbegen yenilirse

Büyük Yok Oluş'un döngüsü kırılır. Kara Ordu Bengü Ordu'dan sürülür, Kut Sarayı'nın üzerindeki karanlık dağılır. İye Mabetlerinin ateşleri aynı anda yanar, Demir Mühür Kapılarındaki kadim işaretler yeniden parlar ve bütün dünyaya şu sözler duyurulur:

Kut sahibini buldu. Bengü İl yeniden doğdu.

Kağan'ın ve ittifakının adı Bengü Taş'ın son satırına kazınır. Taş o adları okumayı hiç bırakmaz.

Bengü Taş'ın satırlarından: Tamgalar Dikiliyor
Bengü Taş'ın satırlarından: Tamgalar Dikiliyor

EpilogBengü Taş'ın Son Sözleri

Bengü Taş'ın en alt satırları ötekilerden daha derine kazınmıştır; sanki taşı yazan, bu sözlerin hiç silinmemesini istemiştir.

İl yıkılır.
Şehir yanar.
Taht boş kalır.
Adlar unutulur.
Bilgi kaybolur.

Fakat Kut ölmez.
Çünkü Kut bir tahta değil,
onu taşıyabilecek olana aittir.

Karanlıktan korkma.
Yitik bilgiyi bul.
Toy'da birleş.
Ruhları uyandır.
Kapıları aş.
Ordunu kur.
Bengü Ordu'ya yürü.
Tahtı al.
Kut'u koru.

Ve göğün altında
yeniden Kağan ol.

Gök, hiçbir kralı seçmez.

Tengrise: Kağanlar Savaşı

Hemen indirGoogle PlayKomutanlar